Δευτέρα 6 Ιουλίου 2015

Συνείδηση...

lllazaros: Συνείδηση...:


Συνείδηση...
Όσο αμαρτωλός κι αν είναι ο άνθρωπος, μένει πάντα μέσα η σπίθα του Θεού. Αυτή η σπίθα είναι ικανή να θεριέψει, να γίνει πυρκαϊά και να κάψει την αμαρτωλότητα, λευκαίνοντας τον άνθρωπο. Η σπίθα του Θεού, είναι η συνείδηση. Άνθρωπος ασυνείδητος δεν υπάρχει. Να φυλάγετε καλά, ως θησαυρό ατίμητο, τη συνείδησή σας.

Στάρετς Μπόρις Χόλτσεφ

Σάββατο 4 Ιουλίου 2015

How Can We Learn to Love Our Neighbor?

 http://orthognosia.blogspot.ca/2015/07/how-can-we-learn-to-love-our-neighbor.html
 
 
How can we love our neighbor? Who is our neighbor? Can we love our enemies? Bishop Panteleimon (Shatov) of Smolensk and Vyazma, chairman of the Synodal Department for Church Charity and Social Ministry of the Russian Orthodox Church, replies to these questions for our readers. 

This question troubles many people, myself included. Before responding to it, we need to understand who our neighbor is. The Lord explains in the Gospel that our neighbor is anyone who stands in need of our help – even if he’s a complete stranger to us, of a different nationality, or a member of another religion. This person might be unpleasant in appearance and we might not feel anything positive towards him, but anyone who needs help is our neighbor. It’s this very person that the Lord commands us to love.
 
There’s another commandment in the Gospel: to love our enemies. Wise people have said that this commandment is not about the enemies of our country, but about personal enemies. If we are to love our enemies, then shouldn’t it be easier to love our neighbor? But in actual fact, even this is very difficult for us – to say nothing of loving our enemies, which strikes us as impossible.
 
But if the Lord has given us this commandment, it means that He’s placed the ability to love in us. We probably find it difficult to love not because it’s beyond our strength, but because we’ve been corrupted by sin and because we love ourselves too much. In order to love our neighbor, we need to do something. But before we begin to do anything, we need to understand why we don’t have the love that should be in us.
 
God placed loved in our nature. But why doesn’t a husband love his wife, or parents love their children? Why don’t children love their parents? Why do infidelity and betrayal take place? Why has natural love for others become unnatural? If it’s difficult for us to love our own families, then what can be said about people who are different from us: the homeless, whom we contemptuously call bums, or guest workers and migrants?
 
Love has been placed in our nature; we were created by God for love. But for some reason this love isn’t in me! We might say that human nature, having been corrupted by sin, has lost this ability. This is in fact the case. We have been created in God’s likeness. God, in His essence, is Love. We were created by God in His image and likeness, with the ability to love placed in us. This is our nature, too. Just as the divine nature is love, so too is human nature love.
 
Therefore it isn’t strange that we should love our neighbors, but rather that we don’t love them. How has this happened? It’s because our nature has been corrupted by sin and our love has turned into self-love. We’ve turned in on ourselves, and therefore we’re unable to love.
 
But this raises another problem. The site “Orthodox and the World” is addressed to Orthodox readers. But Orthodox people, apart from having natural love, also have the gift of supernatural love. Every Orthodox Christian has been baptized in the Name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit – in the name of the Trinity, Which in essence is love. And every baptized person has been anointed with holy myrrh, and the gift of the Holy Spirit – the gift of love, the gift of knowing the will of God, of participating in the sacred rites – has been given to him in this anointing. Why hasn’t this gift been realized in us?
 
Why do we think it’s difficult to love our neighbor? After all, this should be natural and joyful for us. I think the answer is clear: it’s because we’re sinful and because sin is active in us. Because we’ve trampled on the gifts given to us in Baptism and Chrismation and are unable to stir up this love in ourselves. We don’t live the way we should, instead we live like everyone around us.
 
Christians are part a certain twenty-first century arrangement in which there’s no room for love. In our lives we have career, money, pleasure, certain contractual relationships, politics, art, psychology (when things get bad, we can go to a psychologist), medicine to live longer, and entertainment – but there’s no room for love. For us, love comes in second place – or third, or fourth, or tenth. There’s no room for God in this arrangement, either.
 
Therefore, in order to learn to love our neighbor, we need to leave this world. This is what the Lord calls us to do: to leave this downward course that can ultimately carry us to the depths of hell; to get off this track upon which people are moving, people who look more like streetcars than people.
 
In order to love our neighbor, we need first of all to fulfill the first commandment. We need to love God with our whole heart, with our whole soul, and with all our thoughts and feelings. Without this, we can’t learn to love our neighbor, we can’t fix our nature that’s been corrupted by sin, we can’t be transformed, and we can’t accept God’s gifts in all their fullness.
 
A small seed of eternal life and heavenly joy has been planted in us, but it hasn’t flowered or grown. But this very seed can become a tree in which the birds of the air can lodge. But our lives get in the way of this.
 
We need to remember God, to remember Him always. We need to seek God, to seek unity with Christ. Through heartfelt and constant prayer, through reading our prayer rules, but not limiting ourselves to them. We need to seek Him by participating in the Mysteries of the Church, repenting of our sins, and participating in the Mystery of Holy Communion. Without this it’s impossible to learn to love God and neighbor. We need to read the Gospel not just like an ordinary book, but with faith that the Lord, through these words, can reveal His will to us, letting each person know what he should be doing. Because love is joy. If we don’t learn this joy, we’ll go through life for nothing.
 
After all, we can only fulfill the commandment to love our neighbor here on earth. In the Heavenly Kingdom love will be granted to all. There one won’t have to exert oneself or make an effort to love those whom one finds unpleasant. This can only be done only here on earth. It’s only here that we can deprive ourselves of something in order to show love to another by giving it to him. In the Heavenly Kingdom everybody will have enough of everything. There one won’t need to care for the sick, look after the homeless, or give part of our money to a widow with child – there the Lord will fill everything.
 
We can love our neighbor only here on earth. If we don’t do this, it means that we’re not alive, because we’re not fulfilling the purpose that God has placed before us; it means that we’ve deviated from the right path. I think that by thinking about all this, we can learn how to love.
 
 
Transcribed by Alisa Orlova.
Translated from the Russian

Χωρίς αγάπη δεν υπάρχει ζωή!

  http://orthognosia.blogspot.ca/2015/07/blog-post_3.html

 

Τι είναι αγάπη;

Αγάπη είναι να μην κουράζεσαι. Να μην κουράζεσαι να κάνεις, να μην κουράζεσαι να λες.


Αγάπη είναι να μην ακούς, να μη σκέφτεσαι, να μην αξιολογείς.

Αγάπη είναι να συνεχίζεις να βλέπεις την ίδια αγαπημένη σου εικόνα, ακόμα και όταν όλα γύρω σου καταρρέουν. Να βλέπεις το φως πίσω από τα σύννεφα.

 
Αγάπη είναι να ξετρυπώνεις την πιο απίστευτη λεπτομέρεια και την αγκαλιάζεις. Και να μην την αφήνεις, να την κάνεις ένα με το είναι σου – τόσο πολύ ώστε στο τέλος να μη θυμάσαι καν τη στιγμή που την πρόσεξες. Να είναι σα να υπήρχε από την αρχή του κόσμου.

Η αγάπη δεν είναι βαριά κουβέντα. Δεν υπάρχει ο σωστός χρόνος να την πεις, δεν υπάρχει ο λάθος. Δεν υπάρχει το νωρίς, δεν υπάρχει το αργά. Έχει το δικό της χρονοδιάγραμμα – εσύ μόνο υποκλίνεσαι στο συναίσθημα που σε κατακλύζει και το ακολουθείς.

Μπορείς να αγαπάς τα πάντα. Η αγάπη δεν ξεχωρίζει, δεν έχει προορισμό.

Αγαπάς κόντρα στους άλλους, κόντρα στη λογική που σου επιβάλλεται.

Μη το μπερδεύεις – δε μιλάω μόνο για σχέσεις.

Μπορεί να αγαπήσεις μια στιγμή. Μία μόνο στιγμή, ένα δευτερόλεπτο που εύχεσαι να κρατούσε για πάντα. Εκείνο το δευτερόλεπτο που έρχεται και σε αρπάζει και σε πάει ψηλά, σε ένα ζεστό μέρος. Το αισθάνεσαι στο σώμα σου, σε ποτίζει.

Μπορεί να αγαπήσεις μια μουσική. Μια μόνο μουσική, εκείνη που θα σε ταξιδέψει, θα σου θυμίσει, θα σε πάει κάπου αλλού και την ύστατη στιγμή, θα σε σώσει. Είναι δική σου μουσική, την ακούς όλη τη μέρα σε επαναλήψεις πέρα από κάθε λογική. Είναι το δικό σου soundtrack, η επένδυση των κινηματογραφικών σου στιγμών. Εκείνων που παρακολουθείς έξω από το σώμα σου, μασουλώντας ζεστό σπιτικό popcorn.

 
Μπορεί να αγαπήσεις μια δουλειά. Εκείνη τη δουλειά που όλοι σου λένε ότι είναι λάθος, ότι θα σε χαντακώσει, ότι δε σου αξίζει, ότι δε σε πληρώνει. Εκείνη τη δουλειά που σε εξουθενώνει, σε αδειάζει από πάνω μέχρι κάτω αλλά αισθάνεσαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο που την κάνεις. Να της αφιερώσεις μια ολόκληρη ζωή και να μη μετανιώσεις ούτε για μια στιγμή. Να μη σκεφτείς όλα τα υπόλοιπα που είχες τη δυνατότητα να κάνεις.

Μπορεί να αγαπήσεις ένα σκύλο. Εκείνον που έκανες κομμάτι της ζωής σου, εκείνον που του σήκωσες την κουβέρτα του κρεβατιού το χειμώνα για να κοιμηθεί μαζί σου, εκείνον που αγκάλιασες και έκλαψες και σε κατάλαβε και σου έδειξε ότι μερικές φορές τα πράγματα είναι απλά. Εκείνον που αρνήθηκες να πιστέψεις ότι έφυγε, εκείνον που έκανες τα πάντα για να σώσεις, εκείνον που θρηνείς ακόμα. Και λείπει από κάθε στιγμή, κάθε μικρή και ασήμαντη στιγμή.

Μπορεί να αγαπήσεις μια εικόνα – εκείνη την εικόνα που όταν την έζησες έκλεισες και άνοιξες τα μάτια γρήγορα, το εσωτερικό σου κλείστρο, για να την αποθηκεύσεις για πάντα. Την εικόνα που φυλάς προσεκτικά, την εικόνα στην οποία ανατρέχεις όταν νιώθεις μόνος.

Μπορείς να αγαπήσεις μια φωτογραφία: Εκείνη που κοιτάς ξανά και ξανά και ποτέ ο χρόνος δε τη φθείρει. Και θυμάσαι κάθε λεπτομέρεια που συνδέεται με αυτή: Πότε, πώς, τι ένιωσες, πώς ευθυγραμμίστηκε όλο το σύμπαν πάνω σε ένα και μοναδικό «κλικ».

Μπορεί να αγαπάς έναν άνθρωπο. Και ας τον γνώρισες για λίγο. Και ας μην πρόλαβες να του πεις ότι ήθελες να έμενε δίπλα σου για πάντα. Ότι σε μια στιγμή αποφάσισες έτσι, παράλογα και επιπόλαια ίσως, ότι θέλεις να του κρατήσεις το χέρι και να μη το αφήσεις ποτέ ξανά. Και να καταλάβει γρήγορα και να γίνουν όλα μια αγκαλιά και να τελειώσει εκεί.

Μπορεί να αγαπάς έναν άνθρωπο. Και ας έχει όλα τα κακά του κόσμου. Και ας είναι χιλιόμετρα μακριά, χαμένος. Και ας σου σπάει τα νεύρα. Και ας σου λένε όλοι ότι απλά δεν είναι ο σωστός. Να κλείνεις τα αυτιά σου στο σύμπαν και να τραγουδάς παράφωνα μέσα στη δική σου σιωπή.

 
Μπορεί να αγαπάς έναν άνθρωπο. Και ας είναι μακριά και ας σου λείπει κάθε στιγμή που πέρασες μαζί του αλλά πλέον δεν μπορείς να του το πεις. Συνεχίζεις να τον αγαπάς. Τον συγχωρείς και τον λυπάσαι που δεν προσπάθησε όσο εσύ. Και περιμένεις να τον ξανασυναντήσεις σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε μια άλλη ζωή και να επαναλαμβάνετε τον κύκλο στο άπειρο. Μαζί.

Μπορεί να αγαπάς έναν άνθρωπο. Κι ας μην τον έχεις γνωρίσει ποτέ από κοντά. Τον αγαπάς γιατί σου άνοιξε την ψυχή του χωρίς να το σκεφτεί, χωρίς να φοβηθεί, χωρίς να περιμένει κάτι – απλά γιατί ξέρει ότι είσαι στην άλλη πλευρά της γραμμής και ότι καταλαβαίνεις.

Μπορεί να αγαπάς έναν άνθρωπο. Γιατί είναι «αλλού», γιατί σε ταξιδεύει, γιατί σε ξενυχτάει, γιατί μπορείτε να χτίζετε μαζί όνειρα με πρώτη ύλη τις ανεξήγητα κοινές σας σκέψεις.

Μπορεί να αγαπάς έναν άνθρωπο. Και αυτός να μην το καταλάβει ποτέ. Να μη νιώσει ποτέ όπως εσύ, να γύρισε την πλάτη του και να χάθηκε μέσα στο πλήθος, να μη γύρισε ποτέ να κοιτάξει πίσω για να δει ότι είσαι ακόμη εκεί.

 
Η αγάπη δεν είναι απαραίτητα αμφίδρομη. Δε σε ρωτάει, έρχεται, σου δείχνει, φεύγει.

Και κάπου εκεί μένεις με ένα χαζό χαμόγελο.
Σηκώνεις τα μάτια στον ουρανό – αγαπάς, είσαι ακόμη ζωντανός.


Πηγή- agioritikovima.gr
Το άρθρο είναι παλιό, από τον περασμένο Δεκέμβρη, αλλά ήθελα να ακουστεί και από εδώ για αυτό τον υπέροχο άνθρωπο.




 Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο AHDONI: http://ahdoni.blogspot.gr/2013/12/47.html?spref=bl







Έφυγε από τη ζωή στα 47 του χρόνια, μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο,
ο γιατρός του Θεαγενείου Θανάσης Τριαρίδης.

«Φοβάσαι;» ρώτησε την εξαδέλφη του Αγγελική Τριαρίδου.
«Κοίτα», της είπε, «δεν είναι κακό να φοβάσαι.
Αλλά μην σταματήσεις ούτε στιγμή να βάζεις κόντρα…»

Ο γιατρός που την τελευταία δεκαετία δημιούργησε έναν ιδιότυπο αστικό θρύλο, «έναν υπερ-ήρωα της ιατρικής», όπως έγραψε ο Γιώργος Τούλας.
Ο άνθρωπος με τη μαγνητική προσωπικότητα, την εμμονική ανιδιοτέλεια, που ήξερε τη μυστική συνταγή για το χάπι κατά του Φόβου.

Είναι ο καρκινοπαθής γιατρός του Θεαγενείου που το πρωί έκανε τις πιο βαριές χημειοθεραπείες και αμέσως μετά έμπαινε στα χειρουργεία να χειρουργήσει τους ασθενείς του. Και στη συνέχεια, στα εξωτερικά ιατρεία έβλεπε τους εκατοντάδες αρρώστους που τον περίμεναν, ειδικά αυτόν. Και για να μην αφήσει κανέναν χωρίς εξέταση, έβαζε εθελοντικά εξωτερικά ιατρεία το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ. Ενώ, λόγω της αρρώστιας του, μπορούσε να πάρει ατέλειωτες άδειες, αυτός πολλαπλασίασε τις ώρες της δουλειάς του. Όσοι ακούγανε τη φήμη υπέθεταν πως είναι ψέματα, πως είναι μια υπερβολή: δεν μπορεί, έλεγαν, να υπάρχει κάποιος άνθρωπος που αντέχει αυτό το πρόγραμμα μετά από μια χημειοθεραπεία. Κι έπειτα μια δεύτερη πληροφορία διασταύρωνε την πρώτη φήμη και μια τρίτη την επικύρωνε. 

Ο Θανάσης αναποδογύριζε τους νόμους της λογικής, δίνοντας σε όλους μας, στους καιρούς της παροντικής μικροψυχίας, ένα σπάνιο υπόδειγμα δοτικότητας, αλληλεγγύης και προσφοράς. Και όλα αυτά δίχως να διανοηθεί ποτέ να ζητήσει οποιοδήποτε αντάλλαγμα ή να το εξαργυρώσει με άλλον τρόπο. Ακόμη και όταν του φέρνανε διάφορα δώρα ευγνωμοσύνης (τρόφιμα ή κρασιά), εκείνος τα μοίραζε γελώντας στις νοσηλεύτριες ή τα έδινε σε άλλους ασθενείς που είχαν ανάγκη.

Έμπρακτα έδειξε αυτό που θεωρούν άλλοι, ότι δεν μπορούν να κάνουν !
Ήταν γιατί το Ήθελε !
Παράδειγμα προς μίμηση για τους Ίδιους, τους α-σθενείς του !
Για το πως να αντιμετωπίζουν την Α-Σθένεια !
Να μην χάνουν το ΣΘΕΝΟΣ τους !
Η Α-Σθένεια είναι αποκοπή από την Ζωή !
Ο Θεός μας δίνει ό,τι Θέλουμε...
Όχι ό,τι Νομίζουμε ότι Θέλουμε...
Και αυτός ο άνθρωπος έδειχνε καθημερινά σε συμΠάσχοντες...
την Δύναμη που Είναι - Έχει μέσα του ο Άνθρωπος όταν Θέλει !

Καλό του ταξίδι...

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2015

Καί εἶπεν ὁ Θεός γεννηθήτω φῶς

Τό κακό
anatolh
καί τό χάος
δέν εἶναι πλέον ἄπειρα.
Ἄπειρος
εἶναι
μόνο ὁ Θεός.











Του Κωνσταντίνου Ερρίπη, θεολόγου - Καρδιολόγου


« Σ κ ό τ ο ς   ἐ γ έ ν ε τ ο   ἐ π ά ν ω    τ ῆ ς   ἀ β ύ σ σ ο υ »   ( Γ ε ν .  α ’, 2 )
Τό κακό κυριαρχεῖ στόν κόσμο καί ἐπισκέπτεται τή μία χώρα μετά τήν ἄλλη. Λαοί ἀλληλοσπαράζονται καί θαλασσοπνίγονται γιά νά σωθοῦν. Ἄλλοι βομβαρδίζονται. Ἀθῶοι ἀποκεφαλίζονται ἤ γίνονται γῆ καί σποδός μέσα σέ ἐκρήξεις βιμβῶν.
Σκοτάδι ἔπεσε καί στήν πολύπαθη χώρα μας καί τήν κάλυψε. Ἡ ἄβυσσος ἀπειλεῖ νά τήν σφίξει στή μαύρη ἀγκαλιά της καί νά τήν ἐξαφανίσει.
Ὁ ἐχθρός ὕπουλος καί δηλητηριώδης, ντυμένος μέ κουστούμι, γεμᾶτος χαμόγελα καί εὐγενική συμπεριφορά, τήν ἔχει ὁδηγἠσει στό νεκροκρεββατό της.
Οἱ γιατροί παρίστανται ἀνίκανοι καί ἄβουλοι μέχρι τώρα. Προτείνουν λύσεις τελείως ἀντίθετες ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλο καί ἐπιβάλλουν στόν ἀσθενῆ νά δηλώσει αὐτός ποιά θεραπεία προτιμᾶ! Μέ τί προσόντα νά ἐπιλέξει τό σωστό; Εἶναι ἀποπροσανατολισμένος, τοῦ ἔχουν ἀλλοιώσει τήν ἱστορία, τοῦ ἔχουν κλονίσει τήν ἐμπιστοσύνη στούς θεσμούς, τοῦ ἔχουν κόψει τίς ἱερές του ρίζες, τοῦ ἔχουν μεταλλάξει τίς ἔννοιες τῶν λέξεων.
Χάος καί ἀπελπισία!
« Κ α ί    ε ἶ π ε ν   ὁ   Θ ε ό ς   γ ε ν ν η θ ή τ ω   φ ῶ ς »   ( Γ ε ν .  α’ , 3 )
Μέσα στό ὁλοκληρωτικό σκοτάδι γεννᾶ ὁ Θεός τό φῶς. Ἡ θεϊκή ἐντολή σάν κεραυνός περνᾶ  μέσα άπό τήν καρδιά τῆς ἀβύσσου καί γεννᾶ τήν ἀστραπή πού γίνεται ἡ μήτρα τῆς ζωῆς.
Ἡ ἐλπίδα τώρα πεθαίνει τελευταία. Ἡ ἀπελπισία ἀπαλείφεται ὁριστικά ἀπό τά λεξικά τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων.
Οἱ λαοί πού πιστεύουν μεγαλουργοῦν καί στίς δύσκολες στιγμές τῆς μακρᾶς ἱστορικῆς τους πορείας ἀναδεικνύουν τούς σωτῆρες τους
« Κ α ί   ἐ γ έ ν ε τ ο   φ ῶ ς »   ( Γ ε ν .  α’,3 )
Τό κακό καί τό χάος δέν εἶναι πλέον ἄπειρα. Ἄπειρος εἶναι μόνο ὁ Θεός.
Οἱ πόλεμοι, οἱ καταστροφές, εἶναι συνήθως τό λίκνο τῶν «Μεγάλων τῆς ἱστορίας»
Θ ά ρ ρ ο ς
Μ έ σ α   σ τ ή ν   κ α ρ δ ι ά   τ ο ῦ   Ἅ δ η   ἀ ν ά β ε ι   τ ό   φ ῶ ς   τ ῆ ς   Ἀ ν ά σ τ α σ η ς

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2015

Συννεφιασμένες μέρες...
Τα δάκρυα του Χριστού πέφτουν πάνω στην Ελλάδα,
χοντρές σταγόνες, λύπη πολλή.


Ανήσυχοι όλοι
σκουριασμένοι πνευματικά
Με το φόβο μέσα μας να αλυχτά
ατενίζουμε το βραχυπρόθεσμο
μα και το μακροπρόθεσμο μέλλον
με Αγωνία


Τα λυπημένα μάτια σου ψάχνω να βρω,
τα δακρυσμένα
αυτά που "τον Ιούλιο άνοιξαν μες στα σπλάχνα μου"
Και είναι ακόμα χειμώνας στην καρδιά μου
Ξερά κλαδιά, βοριάς δυνατός,
μοναξιά και κρύο
"Μακρινοί και κοντινοί Μητέρα και Πατέρα"
Βοηθήστε με, βοηθήστε μας
Συγχωρήστε με
Μα έχω αγωνία τόση


Άραγε θα ζήσω φέτος τούτη την άνοιξη;
Πότε ήρθε, πότε πέρασε και πότε χάθηκε;
Άραγε "θα ανθίσουν για εμάς φέτος οι κερασιές;"
Άραγε ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΩ;


Εναποθέτω όλες τις ελπίδες και την ψυχή μου στα χέρια Σου, Κύριε.